|
KOALA UPDATES |
|
december 2004 Een tijdje terug kreeg ik een erg enthousiaste email van Sylvie, een adoptie ouder uit België. Zij had op deze website het verslag van mijn belevenissen in het Koalaziekenhuis gelezen. Sylvie had zelf een reis naar Australië op stapel staan, en wilde wel meer weten over de mogelijkheden een keer in het ziekenhuis mee te werken. In eerste instantie zou haar reis niet langs Port Macquarie gaan, en zou zij te kort in Australië zijn om haar route om te leggen. Een paar weken later mailde een overgelukkige Sylvie dat haar baas het goed had gevonden als ze langer wegbleef. Sinds die tijd telde ze letterlijk de dagen af voordat ze aan haar avontuur kon beginnen. Op 4 december is zij dan eindelijk richting Melbourne vertrokken. Na een rondreis van bijna 2 weken gaat zij op 17 december a.s. richting Koalaziekenhuis. Wij zullen nog van Sylvie horen want ook haar verslag verschijnt binnenkort op de site! november 2004 Ontsnapping Deze laatste week van november ontsnapte een kleine koala uit één van de buitenverblijven. Nota bene een verblijf dat normaal gesproken "escape proof" is! Het kleine ding slaagde erin de drukke weg over te steken en dook aan de overkant hoog een boom in. 
Drie dagen lang probeerden wij hem uit de boom te redden, maar hij had er geen zin in en bleef lekker hoog zitten.  Uiteindelijk kwam er een Cherry Picker (hoogwerker) van Country Energy bij. De bak van de hoogwerker kon hoog genoeg komen om in de buurt van de koala te komen. Maar de mensen van CE zijn niet gespecialiseerd in het vangen van dit soort jonge, pittige koala’s, en dus moest iemand van ons ziekenhuis mee omhoog.
Niemand durfde de Cherry Picker in, want iedereen heeft hoogtevrees. Gelukkig was daar onze Barbara. Barb heeft ook hoogtevrees maar de koala was belangrijker voor haar. En zo stapte Barb over haar angst heen in de bak van de hoogwerker. De bak reikte zó hoog dat het ding in de wind griezelig heen en weer wiegde. Barb hield moedig vol en het lukte haar het kleine duveltje te pakken. Toen ze even later onder luid applaus naar beneden kwam stond ze te trillen als een rietje, maar iedereen had respect voor haar. Sindsdien noemen wij haar liefkozend Wonder Woman! Nieuw gebouw Het koalaziekenhuis is aan vernieuwing toe. Het 20 jaar oude gebouw is aangetast door witte mieren en begint letterlijk uit elkaar te vallen. De planning is een paar jaar geleden al in gang gezet, maar het ontbrak steeds aan financiën. Een donatie van $100.000,- zorgt ervoor dat het nieuwe gebouw er nu kan komen. 
Een Duitse dame bezocht deze zomer ons ziekenhuis en zag in welke staat het huidige gebouw verkeert. Na terugkeer in Duitsland schonk zij $100.000,- voor de bouw van een nieuw ziekenhuis. Het zal geen superdeluxe faciliteit worden, maar toch heel wat beter dan wat er nu is. En het belangrijkste is dat ons werk voor de koala's door kan gaan. Onnodig te zeggen dat wij deze dame enorm dankbaar zijn!
Inmiddels zijn een aantal kantoorspullen overgebracht naar de schuur. Die zal dienst doen als kantoor totdat het nieuwe gebouw wordt opgeleverd. De bouw zelf is nog niet van start gegaan. Twee aannemers hebben een offerte uitgebracht, maar die lagen zo ver buiten het budget dat wij bij andere bouwmaatschappijen nieuwe offertes hebben aangevraagd. Andere patiëntjes 
De verzorgers van het Koalaziekenhuis geven ook om andere dieren. Zo is Cheyne, onze hoofdverzorgster, in haar vrije tijd reptielenspecialist. Wanneer in Port Macquarie een slang wordt gesignaleerd op een plek waar die niet thuis hoort, wordt Cheyne opgeroepen om het dier uit zijn benarde positie te bevrijden.
Op dit moment verzorgt Cheyne een jong possumvrouwtje. De possum lijkt het bij haar thuis erg naar haar zin te hebben. Haar favoriete plek is op bed, tussen de pluche knuffels van Cheyne's dochter. Het beestje heeft een slecht voorpootje, waardoor zij weinig kans maakt in het wild te overleven. Als zij wat groter is blijft zij dan ook in de tuin van Cheyne, waar genoeg ruimte is om de possum een vrij leven te laten leiden. In de tuin leeft ook een grote knappe mannetjespossum. Die zal er vast geen bezwaar tegen hebben, als er een jonge dame bij hem intrekt. oktober 2004 Het is ouderwets druk in het Koalaziekenhuis. Het is dan ook lente in Australië en daarmee is een nieuw paarseizoen van start gegaan. Het paarseizoen zorgt voor nogal wat beweging onder de koala's. Mannetjes vechten voor hun territorium, én om de gunsten van de vrouwtjes. Bij het zoeken naar geschikte voedselbomen worden zowel mannetjes als vrouwtjes aangereden of door honden gegrepen. Al onze Intensive Care Units zitten inmiddels vol met gewonde koala's. Twee koala's moesten zelfs verplaatst worden naar de thuiszorg om ruimte te maken voor nieuwe opnames. 
Yard 10, het buitenverblijf voor "koala kleuters", is nog leeg, maar ook dat kan ieder moment veranderen.
Koalamoeders dragen soms een jong van het vorige paarseizoen bij zich. Meestal laten ze het in een nabijgelegen boom achter voordat ze opnieuw met een mannetje paren.
Het jong kan daarbij aan de wandel gaan en moeder kwijtraken, terwijl hij nog niet voor zichzelf kan zorgen. Ook komt het voor dat een jong tijdens het paarritueel gewond raakt door een parend mannetje.
Twee koala's in onze opvang overleefden een ongewenste zwempartij. Eén van hen, Bangalay Mira, droeg een jong in haar buidel. Zij had het geluk dat bewoners de plons hoorden, toen zij in hun achtertuin in het zwembad viel. Zij slaagden erin Mira eruit te halen, en brachten moeder en jong naar ons ziekenhuis. Het is geen zeldzaamheid dat koala's in zwembaden terecht komen. Veel bewoners hebben daarom een touw in het zwembad hangen, zodat onfortuinlijke koala's erlangs omhoog kunnen klauteren. |